Dilek Kutusu adlı şiirim Koza Düşünce dergisinin 14. sayısında.
Koza Düşünce
İstanbul'da Mephisto 

Ankara'da İmge kitabevinde.

...

Şahsi Yeti Analizi adlı şiirimle Barbar Dergisi'nin 13. sayısındayım. 

Gelin beraber Barbaristan'a gidelim.

...

bu kez

barbar'ın

gölgesindeyiz

...

imdat

yanmış bir kibrit çöpü kadar zayıftır imanım 
duyun ulan duyun kahpeler vaciptir katlim 
derinden sarıldım duaya ümitsizce sarıldım 
neyle sınayacağına henüz karar vermemişti rabbim 
ele verdim kendimi anlıyor musun ele verdim 
duyun ulan duyun kahpeler vaciptir katlim

Unuttuğun Yerden

Ölümü durduramam elimde değil

Yaşlanmanı engelleyemem mesela

Ama ellerimi tutarsan

Ölüm kaygısından kurtarabilirim seni

Her düşecek olduğunda tutamayabilirim

Ama her düştüğünde yeniden

Ayağa kalkabilmen için yanında olabilirim

Başlayabilirim kaldığın yerden

Sonsuza kadar seveceğime söz veremem

Ama sonuma kadar sevebilirim seni

Yağmurlu bir günde güneşi açtıramam örneğin

Mevsimleri değiştiremem sözgelimi

Ama üşümeyecek kadar ısıtabilirim seni

İçmeden sarhoş edebilir

Kaçmadan güreşebilirim istersen

Ya da unutalım tüm bunları

Senden daha çok sevebilirim seni

Bir Yudum Nefes

ne zaman tebessüm etsem yürekten

bir anlık

reklamları izlediniz

şimdi hayat

Dejavu

Bir sevda yaşayacaksak eğer

Sen, deniz, kum ve mavi

En çok da mavi

Kaldırıp atmalı gerisini

Güneşi, ayı, temmuzu

Ne varsa bu dünyada ikinci el

Hepsini

Yalnız sevda görmeli

Seni, denizi, kumu ve maviyi

Bu böyle devam etmeli

Yani bir kez daha sen

Sen, deniz, kum ve mavi

En çok da mavi

Çekiç ve Kerpeten

Her yenilgiden sonra

Bir çivi daha çaktım kalbime

Şimdi istiyorsan onu

Söke söke almalısın

Kaybettim Seni

Senden kalan son parçayı da kaybettim bugün

Kalbimde ilk ayrılış gibi acı bir hüzün

Gönlüm artık hayata küskün

Bir sen vardın, sen de çektin gittin

Yalnızlık galiba tüm acılardan üstün

Her şey vaktinden sonra olurken

Bir sen vaktinden çok önce bıraktın beni, yapayalnız

Bir de kış çok çabuk geldi bu yıl

Karlar yüreğimin ateşini almaya yetmedi

Ne fırtınalar içimdeki fırtınayı dindirebildi

Ne de ortalığı saran beyazlık

İçimdeki karanlığı delebildi

Aşka Uyanmak

Her şeyi tadında bırakmalı esasen

Hayatı bile

Kısa olmalı hayatı insanın

Bir dikişte içmeli

Henüz kanamadan doya doya

Bitmeli her şey

Değerler anlamlarını yitirmemeli

Hayatın değeri tükenmeden

Kendisi tükenmeli hayatın

Aşkın tanımını yapamadan

Susmalı dudaklar

Hasretler vuslata erdiği anda

Özlem başlamalı yeniden

Hep çocuk kalmalı insan, olgunlaşmamalı

Her olgunluk bir çürüyüşe gebeyse zaten

Ne olacağını umursamamalı

Gözlerini yummalı karanlığa

Ve aşka uyanmalı

 

Sim Siyah

Yağmur sözleri kayıp

Eski bir şarkı gibi

Vururken pencereme

Gülüşleri sancılı

Mutsuzluğa gebe

Bir uykusuzluk doğurur

Kadim dostum gece

Vagon

Hızını alan ağır bir yük vagonu gibi

Sılaya gidiyorsun el sallayanın olmadan

Bense kırlarda otlayan öküz gibi

Hiç de şikayetçi değilim bundan

Hayallerim

Tarifini ortaya karışık versem

Tasvirini betimler mi dilim

Betim benzim mi atar yoksa

Yine ayaklarıma mı kapanır gözlerim

Can kavanozuma koysam yüreğini

Kayar düşer mi heyacandan ellerim

Parçalanır mı buz tutan mahşerimde

Sıratın ortasında çöker mi diz/e/lerim

Hayallerim

Kum tepelerinin üstündeki kardelenim