tabağında bırakıp hiçbir aşkı 

geçemiyorum bir başkasına

bundandır belki de böyle 

uzun sürmesi yalnızlıklarımın

...

yaradan diyorum

gökyüzünü boşuna

maviye boyamamış

kaldırımlar bedava 

üstelik bu şehir uykusunda mırıldanıyor

...

 

 kafamı yastığa dayadığımda hala

anılar bir haçlı seferi gibi aklıma saldırır

uykusuzlukta yatağım çarmıha dönüşürken

kıvranıp dururum saatlerce çaresiz

sarıldığım özlem akrep gibi koynumda dolanır

...

    
          her geçtiği kadında
                      bir parçasını bırakabilecek kadar 
                                    yüreği büyük olan adamları kıskanıyorum
                                                                                                   
                                                                                                              ...

hani yokluğunda

kuş tüyünden yastıklara sarılırsın

bir türlü onun kadar sıcak

onun kadar yumuşak olmayı beceremeyen

...